Chapter Two: Is this really is it?
Nasa pangalawang taon na si Ria sa kursong Education. Kung sya ang papapiliin ay mas nanaisin nya na kunin ang fine arts. Mahilig kasi syang mag-drawing at pangarap nya na magkaroon ng sariling exhibit na tampok ang mga sariling gawa. Kaso tumutol ang mga magulang nya dahil totoo naman na wala syang kinabukasan sa naturang kurso. Kaya parang mapait na gamot ang kursong pagtuturo na pinipilit nyang iniinom. Nasa iisang unibersidad lang din pumapasok ang dalawang mag-kaaway. Pero hindi sa iisang kolehiyo. Engineering ang kinukuha ni Benjie. Iba kung trumato ito sa kanya kapag nagkakasalubong at nagkikita sila sa campus dahil umaarte itong hindi sila magkakilala. Napaka-isnabero nito. Minsan nga naisip nya na sana palagi na silang ganito.
“ Ria, samahan mo naman ako.” Pakiusap ng kaklase nya na si Joy. Kakatapos lang kasi ng klase nila.
“ Ano ba ito, Joy? Nakalimutan mo na ba na muntik tayong makulong dahil dyan sa kalokohan mo.” Tinutukoy nya ang nangyaring nakakatawa na nakakatakot sa kanila nang huling sumama sya sa kaibigan.
Sinamahan kasi nya si Joy na sundan ang tatay nito na pinaghihinalaang may kabit. Nasundan nila ito sa isang club na nagkataong i-ra-rade ng mga pulis dahil sa prostitusyon. Napagkamalan silang mga pok-pok ng mga pulis at muntik pang ikulong. Buti na lang at nagpakita ang tatay ni Joy na asset pala ng mga pulis.
“ Hindi Ria, sumali kasi ako sa G.O.D at kailangan kung makaimbita ng guest. Sige naman Ria sumama ka na, tungkol naman ito sa Dyos eh.” Pagpupumulit nito.
“ Natauhan ka rin ano? Ikaw naman kasi ang dali mong manghusga. Nagka-ayos na ba kayo ng tatay mo?” Usisa nya.
“ Parang ganun, sige na. Alam mo bang ikaw ang pang-25th na isasama ko kung saka-sakali. Hindi ka ba nahihiwagaan sa numerong 25. Kaarawan ni Jesus and it means dyos na ang lumalapit sa’yo.” Ingganyo nito na parang si Ria pa ang makasalanang tao.
“ Busy ako.” Maikli nyang tugon.
“ Bible study lang naman ito. Sige na.”
Silence means yes at napilit nga sya na sumama sa kaibigan. Sa isang bakanteng silid sa loob ng Engineering Building dumapo ang dalawa. Nadatnan nila ang mga makakasama sa nasabing Bible study. Nahahati ang buong silid sa iba’t ibang grupo na may iba’t ibang personalidad. Sa kabilang dulo kasi ng silid ay mukhang grupo ng mga nawawala sa landas ng buhay dahil parang kakatira lang ng mga ito ng droga. Sa harapan naman ay mga Punkista na halatang kulang sa pansin dahil sa suot na damit. Sa grupo naman nila ay mga ordinaryong estudyante lamang na pawang may mga kulo sa loob. Nakaupo sa gitna ang mga lider ng grupo. Tahimik lang si Ria na nagmamasid sa mga kasamahan.
Laking gulat ni Ria nang makita nya na pumasok sa loob si Benjie. Nagtaka sya kung ano ang ginagawa nito na may bit-bit pa na bibliya. ‘Wag nilang sabihin na kasali ito sa organisasyon? Napaka-pormal nito at bagay maging pastor. Hindi sya napansin ng binata dahil abala ito sa pagkukumusta sa mga bagong kasama. Wala din naman syang plano na kunin ang atensyon nito.
“ Sya si Kuya Benjamine, ang ating speaker for today. Gwapo no? “ Pagpapakilala ni Joy sa kaibigan.
Umugong sa apat na sulok ng silid ang malakas na halakhak ni Ria. Hindi nya napigilan ang sarili na tumawa ng ganito at kunin ang atensyon na hindi lang kay Benjie ay maging sa mga nasa loob. Hindi sya makapaniwala na isa pala sa mga lider ng pang-dyos na organisasyon si Benjie na kilala naman nya na masama at pala-away. Nagmistulang clown si Benjie sa paningin ni Ria. Hindi pa rin sya tumigil sa paghalakhak. Nabaling ng lahat ang paningin sa kanya. Nagmistula naman syang baliw sa mga mata nila. Nagulat si Benjie nang makita sya. Ngunit hindi ito nagpahalatang magkakilala sila. Kinurot sya ng kasama. Natigilan sya tuloy.
“Mahiya ka naman. Pinagtitinginan na tayo. Ano bang nangyayari sa’yo?” Pasita na bulong ni Joy.
Dahan-dahan syang napatingin sa lahat. Walang kurap-kurap na nakatitig pa rin sa kanya ang lahat. Napunta ang paningin nya kay Benjie. Walang ekspresyon ang mga titig nito sa kanya. Pinilit nya ang isang ngiti at agad syang nag-peace sign sa lahat.
“ S-sorry.” Paumanhin nya.
“ So much for that.” Nagsimula nang magsalita si Benjie.
Hiyang-hiya pa rin si Ria sa kanyang ginawa. Gusto nyang umalis mula sa kinauupuan pero pakiramdam nya ay napako na ang pwet nya. Humiling na lang sya na sana ay matunaw sya na parang kandila o mawala na lang na parang bula. Pero wala na syang magagawa kung hindi ay maghintay na matapos ang araw na ito. Pinakinggan na lang nya ang mga banal na salita na lumalabas sa bibig ni Benjie. Hindi nya namalayang napako na rin ang paningin nya sa tinuturing na kaaway. Pansamantala ay naging bingi si Ria sa kakatitig kay Benjie. May kung ano na lang kasi ang pumasok sa utak nya para panaginipan ng gising si Benjie na isa daw anghel na kumakanta habang umuulan ng bulaklak. Napaka-galing kasi nito sa pagsasalita. He spoke through the heart like a very eloquent leader. Ibang Benjie ang nakikita nya sa harapan. Hindi ito ang kilala nyang Benjie na parang walang pinag-aralan. Siguro hindi pa nya gaanong kilala ang binata o talagang nakatuon lang sya sa nakagisnang ugali nito. Hindi rin naman nya masisisi ang sarili dahil ang sama naman kasi ng turing sa kanya ng binata.
“ Apolinaria.” Tawag nito.
May ilang natawa nang marinig ang pangalan nya. Nagpalakpakan naman ang ilan. Nakatitig pa rin si Ria kay Benjie.
Nagising kaagad sya sa isang panaginip na tinuring na nyang masama matapos nga matauhan. Isang kurot nanaman kasi ang nakuha nya kay Joy na kanina pa nagpapapansin sa isa sa mga kasamahan ni Benjie .
“ What?” Gulat nyang usisa.
“ May you Lead the closing prayer?” Pabor nito.
Sumagot naman ng napipilitan na tango si Ria. Tumayo sya kaagad at pumunta sa gitna para magdasal. Nagsitayuan na rin ang lahat. May ilang nag-sign of the cross at may ilan namang wala.
“ Our father, who art in heaven-” Dasal pa nya. Dahan-dahang lumapit si Benjie sa likuran nya.
“Personal prayer, Mabini.” Bulong nito.
Natigilan sa pagdadasal si Ria. Binuksan nya ang kabilang mata para tingnan kung napansin ito ng lahat. Buti na lang at hindi. Mabilis kaagad nyang binago ang dasal.
Nagpaiwan silang dalawa ni Joy dahil gustong kausapin nito ang crush. Samantalang sya ay parang natatae na sa takot na baka kausapin sya ni Benjie. Pinilit nya ang kaibigan na madaliin ang paglalandi sa lalaki. Nang matapos ay hila-hila nya ito palabas. Ngunit nakasalubong nila sa pintuan si Benjie.
“ Kuya!” Bati ni Joy.
“ Uuwi na ba kayo ng kasama mo?” Usisa nito. Nakayukom naman ang mga kamay ni Ria para pigilan ang sarili na awayin ito.
“ Uuwi na nga kami.” Magaspang na sabat nya. Hinila nya si Joy palabas.
“ Sabay na ako sa inyo.” Kunot-noong lumingon si Ria sa kanya.
“ ‘Wag na Father, baka makasama pa sa iyo.” Tanggi nya.
“ Sus! Ihatid mo na ‘to kuya Benjamine.” Pagpupumilit ni Joy. Tinulak pa nito si Ria tungo sa kanya. Nakahanap tuloy ng lusot si Joy na makasama ang lalaking nilalandi kanina.
Sa unang pagkakataon ay magkasama ang dalawa na umuwi. Magaan ang pakiramdam ni Benjie at hindi man lang inasar nito ang kasamang dalaga. Pero si Ria ay pinipilit ang sarili na pagdudahan ito.
“ Alam mo hindi ako makapaniwala na maka-dyos ka pala kasi napakasama mong tao.” Sabi nya. Magkasabay silang naglalakad papasok ng Binagong Pangarap.
“ Hindi ah! Nakita mo na ba akong gumawa ng masama? Masama din ang mang-husga sa kapwa.”
“ Ano ba kasi ang plano mo sa akin? Bat ang bait mo ngayon?” Galit nyang usisa. Hindi man lang magawa ng dalawa na tingnan ang isa’t isa.
“ Ganito na ba talaga ako kasama sa iyo para pagdudahan mo?” Tanong nito.
“ Oo. Ako na lang kasi ang lagi mong nakikita. Ano ba ang meron sa akin? Sabihin mo nga.” Galit nyang usisa.
“ Wala naman.” Maikli nitong sagot.
“ Eh bat ka ganyan?”
“ Eh sa ikaw lang ang lagi kong nakikita.” Napatingin ito sa kanya na sya namang nagpatahimik kay Ria. Matagal din na na-magnet ang kanilang mga mata sa isa’t isa. Iniwas kaagad ni Ria ang paningin sa kanya.
“ W-Wala akong ginagawa sa’yo pero ikaw itong laging nang-aasar sa akin. Alam mo bang inaaway ako ni Miranda dahil din sa’yo? Yung starfish na lang kaya ang asarin mo? ” Namula ang kanyang pisngi.
“ Si Miranda? Takot ko lang kay Kapitan.” Natahimik silang dalawa. Ilang minuto din itong nagtagal hanggang sa wala ng salita ang lumabas sa bibig ng dalawa.
Kinabahan na si Benjie sa katahimikan nitong napansin. Parang nagbabadya ito na tamang panahon na para sa kanya. May nais na aminin sa dalaga si Benjie at ito na ang natatanging pagkakataon na masabi nya ang gustong sabihin. This is it. He would take the risk. Ipapasadyos na nya ang lahat. Bahala na rin si Batman sa kanya.
“ Ahmm........Ria?” Tawag nito. Ito ang unang beses na narinig ni Ria na tinawag sya ng binata sa kanyang pangalan. Tumama ulit ang paningin nila sa isa’t isa.
“ M-May a-aaminin ako sa i-iyo.” Huminga kaagad ito ng malalim.
Namumula pa ang pisngi ni Benjie. Napansin naman ito ni Ria na maging sya ay kinabahan sa balak nito. Somehow their feelings were both mutual. Nahulaan na ni Ria ang nais nitong sabihin. Ngunit natatakot sya na mali ang kanyang nadarama. Ayaw nya na isugal ang sarili dahil baka mali ang kanyang kutob at baka nang-aasar lang ito. Pero matagal na nya ito na hinihintay. Magtitiwala ba sya sa binatang ito na kailanman ay walang maganda na nagawa sa kanya?
Biglang may huminto na sasakyan sa harap nila. Nabitin tuloy ang pagnanais ni Benjie na aminin ang nadarama. It was the moment they both waiting for but it all turned nothing. Pinulbusan sila ng alikabok at pinausokan ng maitim na usok ng sasakyan. Bumukas ang nakasarang bintana ng kotse. Bumungad sa kanila ang mala-donyang babae. Tinitigan nito si Ria. Nagtaka naman ang dalawa sa ginawa nito.
“ Ria? Ikaw na ba yan?” Namamangha nitong bati. Nagtinginan ang dalawa sa isa’t isa. Hindi nila maintindihan ang nangyayari. Hindi nga rin kilala ito ni Ria.
“ Kilala nyo ho ako?” Nakaturo sya sa sarili.
“ Oo naman. Magkapit-bahay tayo dati.” Mabilis nitong sagot.
Hindi na nagugustuhan ni Benjie ang nangyayari. Parang nakalimutan na sya ni Ria. Kaya naman ay dumistansya na sya at walang sabi-sabi na umalis. Napansin ni Ria na umalis ito kaya hinayaan na lang nya. Naiinis ito sa pagkaunsyami ng pagkakataong binigay sa kanya ni Ria. Maghihintay nanaman ito kung kailan ulit manunumbalik ang lakas ng loob.
“ By the way, ako ang tita Marsha mo. Kami ang dating nakatira dyan sa harap ng bahay nyo. Kilala ko nga ang mga magulang mo, sina Melchora at Solomon Dulero. Kakambal mo pa nga si Andres eh.” Naniwala naman si Ria.
“ Bestfriend ko kaya ang nanay mong si Choray. Sa’n pala ang punta mo? Uuwi ka na?” Dag-dag nito.
“ Pauwi na po.” Sagot nya.
Magaan na ang loob nya sa babae. Pero ganito na ba talaga sya ka-hindi gaanong maganda para maalala pa ng dating kapit-bahay? Hindi ba talaga nagbago ang kanyang pagmumukha simula nang ipinanganak sya ng nanay nya?
“ Sabay ka na sa’min.” Sabi ng babae.
“ Ho?”
Friday, August 21, 2009
Posted by rouen at 8:31 PM 0 comments
Torpedo
ahahahaha! i am a certified writer na! this is my creation, so please hope you like it guys as much as i do(syempre own work ko eh!)
Naka-ugalian na ng mga taga-Barangay Binagong Pangarap na magkaroon ng beauty contest every fiesta celebration. At ngayong gabi, naka-abang ang lahat sa plaza para sa naturang programa. Jump-packed ang buong plaza ng mga taga-Binagong Pangarap na nagch-cheer sa kanilang mga manok. Kasali sa patimpalak si Ria. Isa sya sa mga hopefuls ng Ms. Binagong Pangarap 2003. First time nya na sumali sa ganitong prestigious competition. Kaya naman ay todo ang suporta sa kanya ng buong pamilya na siyang pumilit sa kanya na sumali. Katakot-takot na panghihikayat ang nakuha nya mula sa mga ito para lang makuha ang kanyang matamis na ‘oo’. Kung baga, kung di sya madaan sa santong dasalan ay dadaanin sya sa santong paspasan.
Isa-isa nang naglabasan ang mga kandidata para irampa ang suot na bikini. Dumako na kasi ang contest sa swim wear competiton na pinaka-aabangan ng mga lasenggong naroon at ng mga kabataang lalaki. Hiyawan at sigawan na ang lahat habang tinatawag ang pangalan ng kanilang pambato. Kabado man ay taas noong lumabas si Ria na bit-bit ang isang recycle na bag made of juice tetra packs. Pinagmamalaki kasi ito ng kanilang Baranggay at napanalunan lang naman ng Binagong Pangarap ang Most Earth-friendly Baranggay Award sa paggamit ng mga bag na ito. Dapat kasi na bit-bitin ng mga contestant ang bag habang rumarampa ng halos hubad. Pinilit ni Ria na hindi huminga para magmukha na walang bil-bil ang kanyang nakatambad na tyan. Tanging nagpalakpakan lang ay ang kakaunting supporter nya. Hinagilap nya among the audience ang kanyang pamilya. Nakita nya sa may dulo ang nanay nya na karay-karay ang tatay nyang lasing. Nakangiti pa rin ito kahit nabibigatan na sa asawa. Nasa gitna naman ang kakambal nyang si Andres na malapit lang kina Benjie. Nakabantay kasi ito sa maaaring gulo na gawin ng grupo ni Benjie. Nasa harapan naman ang kaibigan nyang bakla na si Bona at kapatid na si Ninoy.
She was about to turn when she slipped off her feet and crashed down on stage. Nanlaki ang mata ng mga taga-suporta nya sa takot. Samantala ang buong bayan ay parang nakapanood ng comedy show. Hagalpakan ang sambayanan sa nasaksihan. Hindi naman mapinta ang mukha ni Ria sa sakit. Nakahiga pa rin ito sa stage at hindi kayang tumayo. Biglang nasuka ang tatay nya sa kalasingan nang makita ang kanyang pagbagsak. Hindi naka-react si Benjie sa nangyari kahit nagtawanan na ang grupo nito.
Patuloy pa rin sa pag-i-instruct sa kanya si Bona. Kaagad nyang nginitian ang mga hurado at nag-pose kahit nakahiga. Dahil sa pangyayaring ito ay hanggang top ten lang ang inabot nya. Hindi na sya nakasama sa question and answer portion. Naniniwala rin sya na hindi para sa kanya ang ganoong contest. Sa dami ng magagandang kasali ay swerte lang nya kung makapasok sya sa top five.
Kasama nya palabas ng plaza si Bona habang kapwa may dalang bag. Naging personal alalay nya tuloy ang kababata nyang bakla na maagang nagladlad at the age of six. Masakit pa rin ang likod at pwet nya sa nangyari. Mukha pa ngang nagka-pasa sya sa mga parteng nabanggit. Gusto na nyang magpahinga kaagad kaya hindi na lang sya sumama sa ibang kandidata para sa pictorial at sayawan sa malawak na bahay ng baranggay captain. May sabi-sabi na ginamit nito ang pera ng baranggay para makatayo ng isang magara at malaking bahay.
Sinalubong sila ni Benjie. Ang matalik nyang kaaway. Lagi na lang kasi na nang-aasar ito sa kanya araw-araw at walang palya. Pwera na lang kung andyan ang kakambal nya. Takot kasi ito kay Andres. Kilalang siga ang pamilya ni Ria. Sino ba naman kasi ang hindi magtataka? Ang tatay nya ay lasenggo (paminsan-minsan daw) at laging pasimuno ng gulo, si Andres na ipinangalan pa naman sa bayaning si Bonifacio ay leader ng gang at lasenggo din at ang tito Ricky nya na nakikitira lang ay kilala namang ex-convict. Nakapatay ito ng taong pinagkamalang magnanakaw. Klaro naman na napakabanal ng kanilang pamilya.
“ Oy! Ms. Dulas, kumusta?” Bati nito kay Ria. Dala-dala pa nito ang mga barkada na nakaabang lang sa likuran.
“ Hi! Papa Benj.” Bati naman ni Bona. Umakmang susuntokin ito ng isa sa mga kabarkada ni Benjie. Mabuti na lang at umawat ang binata at mabilis na nakatago si Bona sa likod ni Ria.
“ Ano nanaman ba Benjie?” Inis nyang usisa.
“ Alam mo Mabini, yan ang napapala mo sa kakasali ng beauty contest.” Tumawa ito.
“ Eh, Anong paki mo? Pwede ba ‘wag ngayon Benjie. Kahit ngayong gabi lang tantanan mo muna ako, utang na loob. kung pwede lang, please!” Galit nyang pakiusap.
“ O sige, pero” Iniharap nito sa pagmumukha ni Ria ang bit-bit na kahoy na may jebs ng kung sino o ano sa dulo. Ginawa nitong mikropono ang nakakadiring bagay. “ ano ang masasabi mo sa iyong pagdulas kanina?” Natatawang tanong nito. Mabilis na tinulak ni Ria palayo si Benjie at tinapon ang kahoy palayo.
“ Bastos! Bastos ka talaga. Kadiri mo! Bwisit ka talaga!” Pinagtawanan lang sya ni Benjie .
Nahinto sa kakatawa ang mga ito nang mapansin nilang papalapit si Miranda, ang half-human, half-starfish ng Binagong Pangarap. Nakamit lang naman nito ang title crown na hindi lubos maisip nila kung bakit.
“ Pare, andyan na stalker mo.” Natatawang balita ng barkada ni Benjie.
Matagal nang gusto ni Miranda ang binata kaso hindi sya ang tipo nito. Ayaw na ayaw ni Benjie sa mga malalandi.
“ Alis na tayo.” Nagsitakbohan kaagad silang lahat.
Nagtaka naman ang magkaibigan nang kumaripas ang mga ito palayo. Para bang may nakita silang multo. At sobra pa nga sa multo ang dumating. Kahit nagkandahirap-hirap na si Miranda sa suot nitong gown, nakasabit na sash, nakapatong na korona, at bit-bit na bulaklak ay mabilis pa rin itong nakatakbo upang habulin si Benjie. Ngunit malayo na ang mga ito para sundan pa. Nabunggo tuloy nito si Ria sa kakasunod sa kanila.
“ Ano ba? Haharang-harang kasi.” Himutok ni Miranda. Napatingin sa kanya ang dalawa.
Isa nanamang Benjie. Bulong ni Ria sa sarili.
Bukod kasi kay Benjie ay inaapi rin sya ng babaeng ito. Well, insecure lang naman ito sa kanya dahil lagi na lang lumalapit kay Ria ang crush na crush nitong si Benjie. Para kay Miranda ay sagabal sya sa pag-iibigan nilang dalawa. Kung pwede nga lang na isalansak nya si Benjie sa bunga-nga nito para maisip ni Miranda na hindi nya gusto ang binata.
“ O! Ang babaeng nag-comedy show sa stage. Kumusta naman yun?” Maldita nitong usisa.
Kung matalas ang pagkakatitig nito sa kanila ay matalim naman ang sa dalawa---ang kanilang mga kuko para sabunutan ito.
“ Heto, napasaya ko ang Binagong Pangarap. Ikaw napasaya mo ba sila o napaduda?”
“ Oo-“
Sumingit si Bona. “ English please.” Taas kilay nitong pabor.
“ Whatever! Hindi ko kailangang magpaliwanag sa inyo.” Palusot nito.
“ Do you think you deserved your crown when even speaking straight english takes you so much time?” Mataray nyang pag-e-english sa kausap.
May bulong-bulongan na lutong Macau ang nangyari sa pageant. Puro mukha at katawan lang kasi ang meron kay Miranda. Ka-conivance daw ng buong pamilya ni Miranda ang organizers ng nasabing event dahil kaisa-isang anak lang naman sya ng kagalang-galang na Kapitan ng Binagong Pangarap.
“ Anong ibig mong sabihin bobo ako?” Nanggagalaiti nitong tanong.
“ Ikaw ang may sabi nyan girl.” Pag-sang-ayon naman ni Bona.
“ Shut up! Insecure lang kayo.” Tinanggal nito ang korona sa ulo. ” Gusto mo ‘tong korona ko? O sa‘yo na. Para naman kahit minsan ay may maipagmalaki ka sa iyong kapangitan.” Inabot nito ang bagay.
“ Hoy! Babaeng starfish. Hindi na nya kailangan yan dahil marami si Ria nyan.” Nagulat si Ria sa pinagmalaki ng kasama.
Kailanman ay hindi sya nagkaroon ng titulo, award o sash galing sa paligsahan ng mga magagandang walang utak.
“ Huhulaan ko. Ms. Halloween o Binibining kaluluwa?” Tumawa ito.
“ Hindi. Little Miss Binagong Pangarap 1992.” Pagtatama naman ni Bona.
“ Tara na nga, Bona. ‘Wag mong sayangin ang malaki mong utak sa ga-butil nyang utak.”
“ You Bitch!” Mabilis na hinablot nito ang buhok ni Ria.
Hindi rin naman nya napigilang hilahin ang buhok nito. Hanggang sa simpleng naghilahan sila ng mga buhok, kalmutan at sapakan. Naging referee si Bona na panakaw na kinukurot si Miranda sa singit at hinihila ang buhok nito na parang nagbubunot lang sya ng damo. Nagkagulo ang mga dumaraan. Nagpustuhan kaagad ang mga sugarol na para bang Paquiao-Marquez battle ang pinapanood.
Puno ng kalmot ang katawan at magulo pa ang buhok nya nang umuwi sa bahay. Sarado na ang pagmamay-ari nilang Karenderia pero may kumakanta pa rin sa kanilang Videoke machine. Minsan nga naba-baranggay sila sa mga customer na ayaw mag-pawat sa pagkanta. Pakiramdam ng mga ito ay mala-diva ang mga boses na makabasag tenga naman sa sama. Naabutan nyang nakatihaya ang tito Ricky nya sa kalasingan habang kumakanta ng wala sa tono at lyrics ng Lupang Hinirang. Abala naman ang nanay nya sa kusina. Nasa upuan lang ang tatay nya na himalang hindi pa bumabagsak sa kalasingan. Nagmano sya kay Mang Solomon.
“ Ok lang anak, ok lang yan. Marami pang contest dyan.” Hindi nya maintindihan ang sinabi nito. Ngumiti lang si Ria sa ama at nagpatuloy sa kusina.
“ Apolinaria, ang galing mo pa lang tumambling, ikaw dapat ang best in talent.” Pahabol naman ng tito Ricky nya. Mas hindi maintindihan ang sinabi nito.
“ Ang sabihin nyo po most embarassing.” Tugon nya kay Ricky.
Nakasalubong nya si Aling Choray papasok ng kusina. Bahagya pa na nagulat ito sa itsura nya. Nagmano naman sya kaagad at uminom ng malamig na tubig.
“ Embarassing? Ang ganda kaya ng ginawa mo.” Lumapit ito sa asawa at tinanggal ang suot na basang sando nito.
“ Sabi ko naman sa inyo diba, mapapahiya lang ako.” Nakasimangot sya.
“ Mabuti nga yun para kumapal yang mukha mo. Para magkaroon ka naman ng confidence sa iyong sarili.” Pinunasan na nito ang katawan ng asawa.
“ Hay naku nay, registration pa lang, kumapal na ang mukha ko. Pangalan ko pa nga lang hindi na maganda.”
Nakagawian na ng mag-asawa na pangalanan ang mga anak nila kasunod ng mga taong nasa pera. Ang paniwala kasi nila ay swerte sa pera ang pagpapangalan ng ganito sa mga anak. Ang pangalan nina Andres at Ria ay galing sa lumang ten–piso bill kung saan makikita sina Andres Bonifacio at Apolinario Mabini. Samantala si Ninoy naman ay sa five hundred-peso bill.
“ Ano naman ang masama dun, Ria? Para sa akin ikaw ang pinaka-“ Sa wakas na-knock-out na rin ito.
Isang malakas na hilik na ang sumunod na lumabas sa bibig ni Mang Solomon. Daig pa ni Ricky ang kuala bear sa lalim ng pagkakatulog nito habang nakakapit sa sandalan ng sofa.
“ Kita nyo na, pati si tatay hindi masabi na maganda ako, dahil alam ni tatay na hindi ito totoo. Ikaw nay, sabihin mo sa akin, maganda po ba talaga ako?” Hamon nya. Hindi umimik si Aling Choray.
“ Sige ganito, hindi po ba ako maganda?” Ulit nya.
Wala pa ring sagot mula sa kanyang ina. Umarte itong bingi at abala sa kakapunas sa asawa.
“ Pangit ba ako?” Deretsahan nyang tanong.
“ H-hindi ah! Ano ka anak, kakaiba, nag-iisa, katangi-tangi, di-karaniwan, pambihira, unique.” Sagot naman nito. Hindi nya makuhang ngumiti sa mga pang-uring isa-isang nilarawan ni Aling Choray.
“ Nay, exotic ang kagandahan ni Ate.” Sabat ni Ninoy na abala sa pagbibilang ng pera na napanalunan sa mga palaro sa perya.
“ Oo, yun Ria, Toxic.” Pag-sang-ayon naman nito.
“ Exotic nay.” Pagtatama ni Ninoy.
“ So mukha akong isaw, adidas at betamax?” Tugon nya sa dalawa.
“ Hindi Ria, kumbaga tulad ka ng isang sing-sing na gawa sa pwet ng baso.” Bawi naman ng nanay nya.
“ Pareho lang yun.” Bumuntong-hininga na lang sya.
Umalingaw-ngaw sa ilalim ng gabi ang ingay na hatid ng kasiyahan sa bahay ng Baranggay Captain. Madilim na ang buong bahay nila at ang malakas na hilik na lang ng tito Ricky nya ang bumabasag sa katahimikan. Nakapagpahinga na sa wakas si Ria matapos ang mahabang paghahanda sa walang katuturang pageant. Puno pa ng Salon pas ang kanyang likuran na nakakaginhawa naman talaga. Bigla syang nagising nang madinig ang malakas na kalabog mula sa kabilang kwarto. Pinakiramdaman muna nya ang paligid. Bumulong sa kanya ang nakikiliting ungol ni Aling Choray. Gumagawa nanaman ng milagro ang mga magulang nya. Naramdaman din nya ang paggalaw ng sahig. Napailing na lang sya. Mas nadinig nya ang ingay ng grupo ni Benjie na nag-iinuman habang nag-gi-gitara sa tabing bahay kaysa sa kilitian ng kanyang mga magulang. Bumangon sya mula sa pagkakahiga at bahagyang binuksan ang bintana para silipin ang mga ito. Nakita nya si Benjie na nag-gi-gitara. Napatitig sya kay Benjie ngunit mabilis naman na pumasok sa isipan nya ang kasamaan nito. Sinara nya kaagad ang bintana at bumalik sa pagkakatulog. Tumingala naman si Benjie sa bintana ng silid ni Ria. Binigyan na lang nito ang piping bintana ng ngiti.
next time na ang continuation isip pa ako ;) hehehehe
Posted by rouen at 8:17 PM 0 comments
VOTER’S REGISTRATION
Election na pala? Hindi ba sa susunod na taon pa yun? Pero bakit parang mga kabuteng nagsusulputan na ang mga iba’t ibang political ads sa tv? Ah! Ewan!
I never thought I’d be writing about this issue right here. kasi naman eh! Naisipan kong magsulat ukol sa bagay na ito nang makasabay ko sa motorsiklo ang anak ng isa sa mga assistants sa aming Baranggay. Just when I saw him right before my naked eyes, a memory of the past suddenly came alive. Parang mag ex? Ahahahahaha!
It was Saturday morning of march. Right before that day my mom told me about this satellite voter’s registration in our baranggay hall which is obviously brought by COMELEC and assisted by the baranggay officials. So, as early as 7, my mom forcedly woke me up, enough to awaken a sleeping dead. Talagang sapilitan! with some scolding, reprimanding and nagging touch of hers. Ahahahahha! 7 A.M is not usually my wake up time during that day. Atsaka may klase pa ako by 12. (P.E) I really don’t want to go because I already made a deal with my groupmates in P.E that we’ll be practicing for our dance steps by 8. I assumed that the registration would not take an hour. I heard from my neighbor that it would take long-long-long hours before they finally proclaim you as a certified voter. Nagdalawang isip ako tuloy na pumunta. Pero si mama ay parang gutom na leon na nakaabang sa akin. So what I did? I wore my P.E uniform and went to baranggay hall. I don’t know why I did it so, just out of the blue I decided to drop myself sa lugar na ‘yon. Natagpuan ko na lang ang sarili ko na nakikipagsik-sikan sa mga maraming tao para makakuha ng priority number, syempre kasama si mama.
After all, it’s for my own good. Everyone is obliged to register and vote. Kailangan ko ring magpa-rehistro dahil may responsibilidad ako bilang isa sa mga scholars ng isang congressman. I have to register for him to win in this upcoming election. Ang dami kaya nyang scholar! About half of the population in school is his scholars. Hindi pa kasali dyan ang mga scholar nya sa ibang private schools. Kailangan namin syang iboto upang makapag-aral pa kami. Sino na lang ang magsusustento ng tuitions namin kapag wala na sya? Hindi naman kami sigurado kung tutulongan din ba kami ng papalit sa kanya. Actually his contender this coming election is more powerful than him and well-loved by his people. So, I’m afraid he won’t win it.
Anyway, balik tayo sa orihinal na kwento. Ang nakuha kong priority number ay between 100-200, hindi ko na maalala sa dami ng nangyari kasi. Habang tumatakbo ang oras ay mas lalong nadaragdagan ang mga taong gustong mag-paregister. Lalo tuloy uminit, umingay, at sumikip. Halos hindi mo na marinig ang nagtatawag ng priority number mo. Nahulaan ko na rin na hindi ko na maaabutan ang mga kaklase ko so nagpatuloy na lang ako. By 11, my number was called. Imagine! I waited for four hours just for what? To fill up a registration form. Maghihintay na naman ako ng apat na oras para matawag ang registration form ko for picture taking at verification. Noong nakapasok ako sa loob ng baranggay hall ay kitang-kita ko kung gaano pa ka kapal ang mga registration forms na hindi pa natatawag. Unti-unti na rin akong nawawalan ng pag-asa. Ang dami pa kasing tao eh. At saka nag-dedide na si mama na umuwi since tapos na nyang natulungan ang kanyang mga kumare. Tingan mo nga naman! Basta-basta na lang akong iniwan at ipinagkatiwala sa mga amigas nya. Gusto ko na ring pumunta sa school dahil wala na nga akong mapapala at nagugutom na din ako. Pero kung hahayaan ko lang na matawag ang pangalan ko tapos wala ako ay para na ring pinakawalan ko ang pagkakatao na manalo sa lotto. Mas grabe daw kasi ang kapal ng tao kung sa main office magpaparehistro at napakahaba daw ng ‘MGA’ pila doon. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin. Wala! Wala talaga akong ideya kung ano na ang mangyayari sa akin. Nagmumukha na akong tanga dun. Nanga-ngamoy araw na ako at parang kakatapos ko lang mag-P.E. Buti na lang at naawa nga sa akin ang mga friendships ni mama. Tinulungan nila akong makapasok sa loob at humingi na pabor sa mga opisyales doon. Nakiusap sila sa kapitan namin at hindi naman nya kami binigo. So pinauna ako habang kumakain pa yung iba ng tanghalian. Sobrang saya ko talaga nang sa wakas ay nakaupo na din ako sa harap ng camera. Totoo ngang haggard na haggard ang pagmumukha mo kapag lilitratuhan ka na. Sa init, sikip, baho at gulo sa labas ay may panahon ka pa kaya na ayusin ang mukha mo? (kung may maaayos pa?) Bahala na! ngiti kung ngiti sa kamera. Pumirma ka na sa mga dapat pipirmihan at ilapat mo na maging ang mga daliri mo sa paa (sa mga computer generated finger markers ata ang tawag sa mga makinang nakaharap sa akin doon) para matapos lang ang nakakapanghapong registration na ito. Ang kaso, hindi ako nakangiti ng maigi at naging excited sa mga dapat kung gawin dahil sa matabang babae na kinaiinisan ko. Ikaw ba naman ang okrayin matapos ng lahat ng pinagdaanan mo sa labas. Napaka insensitive talaga! Akala nya ay hindi ko narinig ang mala-bulong daw nyang pagsagot sa mga kasama nya. Buti sana kung hangin-hanginan yung sinabi nya, yung pangpapataas moral kahit di naman totoo. Ang nakakainis ay nanukso pa ang lumba-lumba!
Tinanong kasi sya ng kanyang mga katabi kong anak ba nya ako. Akala siguro nila ay anak ako ni MATABA dahil ang anak nito ay nag-aaral din sa parehong paaralan na pinapasukan ko. Hello! Nakakainis na rin kaya yung tanong nila. Hindi kasing tabachuy nya ang mama ko no! Sumagot naman ang mataba nang ganito;
Mataba: HINDI AH! MAS GWAPO PA DYAN ANG ANAK KO NOH! EXCUSE ME!
Narrator: At nagtawanan silang magkakatabi na parang hindi ko narinig ang kanilang masayang kwentuhan.
Ang sarap-sarap ihambalos sa pagmumukha nya ang inuupuan ko. I-compare ba ako sa anak nya? Hindi kaya gwapo ang anak nya. May itsura lang! ahahahaha! Palagay ko nagmana ang anak nya sa kanyang asawa.
Pagkatapos, dahil mabait akong tao, pinasalamatan ko pa rin sila, silang lahat maging ang matabang yun. Lumabas ako kaagad at pinasalamatan din yung mga friendsters ni mama at nagpaalam sa kanila. Pumunta kaagad ako sa school.
Kaya kailangan bantayan at ingatan ang ating boto ay hindi lang naman dahil dito nakasalalay ang kinabukasan nating lahat, pero dahil buong paghihirap ang ginugol ng bawat isa sa atin upang magka-boto at iboto ang nararapat na lider. Hindi madali ang pumila ng pagkahaba-haba at makipagsik-sikan sa pagkarami-raming tao sa ilalim ng mainit na araw para lamang makaboto. Kung tutuosin sa dumi ng eleksyon dito sa atin ay hindi na dapat pinag-aaksayahan ito ng panahon at pagod. Ngunit dahil nais natin ng pagbabago ay nagtitiis tayo.
Ang sa akin lang, bumuto po tayo ayon sa ating prinsipyo at konsensya, alalahanin ang hirap na pinagdaanan ng bawat isa sa atin bago tayo nabigyan ng pagkakataon at freedom na makaboto.
May kanya-kanya man tayong dahilan kung bakit tayo bumubuto at bakit pinaglalaban natin ang ating mga boto subalit iisa lang ang nais nating makamtan at yun ay pagbabago. At makakamit lang natin ito kung sisimulan natin syempre sa pagpaparehistro.
Nakapag-parehistro ka na ba?
Kung hindi pa, may oras pa!
KUMILOS KA NA! NOW NA!
Posted by rouen at 8:12 PM 0 comments
I just HATE PLAYS! &%#$@!
What I really hate the most with regards to school activities is having a role play or dramatic show. It’s because firstly I am not into acting. I don’t like being in front of a thousands or perhaps millions of audience because It triggers my paranoia as I act my way and portray the character. Secondly, I always know that I am just either a support cast or one of the props (i.e. swaying tree, passers by, an animal, a monster! And etc.). But I never wanted and ever dreamed to become the lead star or character of the play. I’d like to be one of the props men, yung tiga-(tiga-ayos, tiga-bit-bit). Pero a play won’t mobilize if these kinds of people don’t exist so as the characters. Kung hindi man props men, scriptwriter or the director of the play (mangambisyon na tayo!). And thirdly, dito nangyayari ang hindi mo inaasahang mangyari.
Unfortunately, since I am attending a literature class, I must accept the mere fact that there would always and frequently a role playing. At eto nga! Sinadula namin ang epiko ni Biag ni Lam-Ang. Ok lang sana kung ang mga ka-grupo mo ay hindi masyadong mahangin. Ang kaso, I landed on them! Sa dina-dami ng mga taong makakasama ko ay sila pa? naku naman oh! Then I told myself “ok! Expect for the unexpected……… and for another funny role”. As we were having a so called story conference, I kept silent in my seat. I was just observing them discussing noisily for our stupid play. They were all arguing for their characters in the said play while me, patiently ignoring them and their irritating pag-iinarte at ka-oa-han. Ayoko nang makisali pa sa kanila no! alam ko naman na talunan lang ang ibibigay nila na role sa akin. Inis na inis na talaga akong nakikinig sa kanila, super talaga. Hindi pa nga mga artista ay may attitude na!
I was very surprised as my classmate pointed me and said that I’ll be the mystical pet of Lam-Ang. As in, he undoubtedly, he never ever thought for a second or millisecond to give me the role of ROOSTER! TANDANG! TANDANG! TANDANG! They all laughed knowing that I am Lam-Ang’s wonder pet! (anong kailangan????MAGTULONGAN!). Tumawa na lang din ako para hindi mahalata na nainis ako ng sobra. But at least, I am not Lam-Ang’s mystical dog. ASO! ASO! ASO! Kahit papano, hindi asiwa. It was given to another group mate of ours who is coincidentally named next to the character of Angel Locsin in LOBO. Pero hindi pa rin kami nakaiwas sa panunukso. AAWWOO sila ng AAWWOO at BOK-BOK-BOK-BOK nang gabing iyon habang kami ay nagbe-brainstorming pa lamang. Hay naku! Ang sarap kaya nilang pag-tatadyakan, lalo na yung nag-isip na gawin akong manok. Well I don’t have any other choice but to portray it. Gusto ko man na tumutol ay hindi ko na lang ginawa. Ayoko na ng gulo. Gusto ko sana ay maging isa na lang sa mga igorots na makakalaban ni Lam-ang dahil at least diba tao, hindi ka na mahihirapan kung ano ang dapat na ikilos mo. At isa pa, for real ang character, talagang existing sya at ginagalang. Bakit may nagsasalita bang tandang? At lalong lalo na kayang maka-giba ng bahay with just flapping its wings? Subukan nyo kayang maging ganun tapos pag nagka-award kaya sa pagiging manok is well obviously you have a distinct talent, kaya mong i-relate ang mga real-human life situations sa animalandia beings.
Mas lalo akong nainis nang yung isa ko pang kaklase ay nagkomento tungkol sa role ko.
This is how that certain scene happened.
Busy sya sa kaka-chika sa mga barkda nyang mahangin dahil na punta na sa kanya ang role ng midwife (kaunti lang ang appearance kasi) nang tinanong nya ako kung ano daw role ko(If I know, she just wanted to make fun of me! Alam kong alam na nya ang role ko, gusto lang nyang pagtawanan ako!)
< ano nga role mo?
> huh? Ano………Manok.
< Manok? Alam mo bagay sa ‘yo.
I can’t move any muscle in my face to fake a smile. Hindi nga ako naka-react sa sinabi nya. Hindi ko alam kung babato ako ng punch line pabalik. It never sounded so funny. She uttered those words blatantly, straight forward and seriously. Nakakaloko ka ata? After that stupid story con, my night had become messy and annoying. Sirang-sira ang gabi ko matapos nun. Bad trip talaga! Buti na lang at maayos ang naging kalabasan ng play naming dahil kapag hindi, ewan ko na lang! Binaon ko kaagad sa limot ang buong pangyayari matapos ng dula-dulaang iyon noh and I move to another page of my day-to-day encounters in literature.
Posted by rouen at 8:10 PM 0 comments
MAY TUKO SA BAHAY NAMIN!
For these past nights, I couldn’t have a tight and deep sleep because of this unusual visitor of ours. He actually trespassed in our house and made us scared of it. I thought he would spend a night with us for by the next morning he shall left our house. But man! What a shame! He always comes to our house every night just to sleep over without any permission. Gosh! Either the window or through the ceilings he would use to get in secretly. I’d be much happy if he doesn’t annoy us most especially amid our sleep however he would brazenly do it. And the more hateful thing is he is staying at my room! He would make such noise, very loud noise. I don’t need an alarm coming from him. There was once when he suddenly made a noise and my sister was in my room. It is so funny that my sister began running down the living room, looking so scared. Also, perhaps he was tired of spending his nights in my room, he shifted to the room of my brother that made him woke up in the middle of the night and sleep beside my mom. Ahahahahah! We hadn’t had a complete sleep if he is in our house. We can’t force him to leave our house because eventually he will still come back and my father is the only one who is less afraid of him. My father knows him really better. Well he doesn’t want us to use violence in throwing him away from our house.
If we get in to this deeply, he never tried to attack us or even bothered to do something beyond goodness to us as well. He just simply wants to have a roof and wall for protection during the night. He simply belongs to a family which is living with us unpermittedly. The difference is he is healthier than them, looks scarier than them but as simple as them. He is GEKO. Sya ay isang kaibigang tuko! Oo! May tuko sa bahay namin, that up to now is still living with us. I am wondering when he will leave us. I am exited for that day, for us to stay really at peace in the comforts of our bed.
Posted by rouen at 8:05 PM 0 comments
K-POP INVASION!
Since Filipinos are enjoying asianovelas most especially Korean dramas, it is not impossible that we may find their music as entertaining as what their drama series do. Way back (I think) year 2005 a cute Koreana swept us away with her crying-crying effect on national TV during her audition in SCQ. Better not to guess too long because I’m pointing to the cutest krung-krung in the land, SANDARA PARK. She made our TV viewing somehow funny, dramatic and romantic as she teamed-up with Hero Angeles. However, her career here in Philippines did not last. And I won’t bother to dig it up because it has been buried for years.
Well, she’s back with a vengeance! More matured, well-equipped and constantly cute and fashionable. Together with her group members in 2ne1, she wowed the Filipinos and perhaps turned them so much crazy over her.
I must admit, I LOVE 2NE1!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! with all my heart, with all sanity! At first, I just thought 2ne1 is another girly k-group. But then, when I boringly searched for their group after seeing them in SNN and listening to their music I was as if hypnotized by their graceful moves and upbeat music. As fast as a virus, it hit me a fever, a 2ne1 addiction fever! I love their music! It is awesome! Lively! Just can’t explain how it should go!
The group is composed of 4 members (CL, DARA, MINZY and BOM). DARA is our beloved Sandara Park. She perhaps changed her name after dragging herself to the group. According to what I saw on TV, she was discovered in a commercial ad and eventually became one of the vixens in 2ne1. She became popular in Korea after leaving Philippines and she was even given a documentary about her journey in Philippine lime-light. Among them and aside from DARA, I really super like MINZY. She’s cool! I like her hip-hop grooves and snobbish looks (her eyes are very almond-like). She is only 15, I supposed. BOM is so much HOOOTTTT! I consider her as a seductive virgin (if she really is hehehehe). Her face is innocent but there’s something about her that makes all men say:”WHOOW!” I like CL if she better wear shades always. There are times that her eyes are almost crossing roads! Hehehehehehe. But she has the coolest grooves of all huh? I first listened to their debut song “FIRE” which has two versions; the street and space. Either of two, I like both versions hahahahaha. Then here comes “LOLLIPOP”, collaboration with the all male group BIGBANG. I just amazingly like it too, especially the music video. Very cute! Colorful! Just love it!!!!!!!!!!!!!!!! And coming next, OMG! I am really really crazy and addicted to “I DON’T CARE”. I can’t explain or even know where to start describing it. Just super LOVE IT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Recently, Sandara went here to spend her vacation. I am glad she chose our country to visit despite her not so good farewell before being the hottest artist in PINAS. I am so much proud of her and got even admiring her more. She is still down-to-earth, full of humility, krung-krung, and man! More fluent in Tagalog than ever. I watched her SNN report and ignore everything just to see her and prove to myself that she is truly here. I watched her E-Live interview (I am planning to watch the Korea episode of E-Live because I missed it) and even her sneak interview in MYX. Congrats to those who chatted with her! I hope by next time she’d come with her 2ne1 groupmates and have a one night all out concert! Wohooooo! It would be a total fun!
Try to see this one (live debut);
Fire became a hit song here in PHIL. For long-long weeks, it stayed in MYX’s daily top ten, MIT and MYX hit chart along side hitmakers’ David Archuleta and Taylor Swift. BONGGA! It is chart topping but guys continue voting for their song and make “I DON’T CARE” invade MYX as well please!!!! It also invaded the air waves. Some radio stations are playing it (with BOF’s theme songs). Amid 2ne1’s hot crash landing in PHIL, WONDER GIRLS suddenly popped out. An all female group consisting of five members hit the air waves and MYX with their groovy and girly song “NOBODY”. Wonder Girls, just like 2ne1, they also stayed in MYX daily top ten for so many days and pushing through in MIT and MYX hit chart. The song nobody is so catchy. It is one of my favorites as well. Despite the votes counted for 2ne1’s fire in MYX, I can barely hear someone singing it rather than nobody. Everyone in school is chanting ”I WANT NOBODY, NOBODY,NOBODY BUT YOU!” with a double clap. Perhaps, It’s because it’s the only k-pop song that can be understood and follow immediately. Fire doesn’t have English words in chorus, Full of eh eh eh eh eh eh eh. It’s like back to kinder days when we were practicing to speak the vowels hahahahahahaha. Then following them the all male group SUPER JUNIORS with their song SORRY, SORRY. Although they are somewhat cavemen saying NEAGA! NEAGA! NEAGA! Well, at least they are all cute and gosh! I like their moves.
K-pop has really gone far. It became an instant dance hit. T V shows are imitating some K-pop group’s dance steps, singing K-pop songs and even spoofing. It has really a great impact to us Filipino. Perhaps, it is because we are craving for something unique and different taste in music before that all of sudden we became a fan of K-pop’s uniqueness and maybe spicy taste.
But I can’t understand what they are all talking about (that’s the problem!). HELLO! I don’t even know what they are trying to convey. HELLO! I’m not a Korean! But I like K-POP!
In addition to, I don’t even know where they got the idea of hailing such unique name. 2ne1 is a misspelled number, right? Can’t they even spell a number? Should they learn to count off hehehehehe just joking! In addition to, I kept on wondering why some k-group likes naming their selves not according to how many they are. Have you even noticed it? 21 but they are consisted of four. 2PM and 4minute is another k-group where ironically composed of more than 5 members hahahahaha very funny. It’s just a group name. It has nothing to do with what they can give to people.
Here is the limited list of K-pop group that made it up here in PHIL
2NE1 -fire
WONDER GIRLS -nobody
BIGBANG -lollipop
SUPER JUNIORS -sorry, sorry
Although we are all enjoying them, let’s not forget that we are still Filipinos and we must patronize our own music. PINOY MUSIC still rocks! But I hope OPM would offer such catchy rhythm that we can offer internationally. Not totally same as K-POP but fully twisted with Filipino beat that can be proud of by every PINOY who listens to it. GO PINOY!
Posted by rouen at 7:44 PM 0 comments
Sunday, July 19, 2009
si LOLA techie!
LOLA..........
WHILE PLAYING AN ONLINE GAME!
WHILE SURFING THE NET!
LEsson:
hindi lahat ng mga matatanda ay napagiwanan na ng panahon.
DISADVANTAGE of the commercial?
yan daw ang nakukuha ng mga taong laging naglalaro ng online games at laging nag-su-surf sa net. tumatanda ng mabilis! heheheheheheheheh
Posted by rouen at 5:06 PM 0 comments
Monday, June 29, 2009
Very Unusual!
I can’t forget every details and words that my friend (classmate as well) told me about his very unusual experience. It still lingers on me now. It makes me giggle and smile naughtily. It all started one Friday night. I was with him and my other friend. Three of us were chatting around as we walked down the jeepney station. We tackled different topics such as anime (since both of them like it), books that we read in National Book Store and Hentai and Yaoi (if you do not know what the two words mean, surf down your finger on Google and Yahoo. Make sure your computer is not in safe search mode. Hihihihihi). Since we were talking about the two no-no’s in anime world, my other friend slipped her tongue about my friend’s Yaoi experience! She was very sorry for making it exist. They both promised that it should be keep just between the two of them. It made me curious that I started to kulit them about telling the truth. He then promised telling it to me on our arrival (since we both live in a nearby places) but I must keep it safely in return (I know I broke my promise! Tsk tsk tsk!). So, on our arrival he told me everything. I was very surprised knowing the whole story. He had an extreme Yaoi experience with this guy. He was a graduating student in our school. But I don’t know him well. He met this guy on a social networking website exclusive (well, technically) for all students studying in our school (very high tech!). Since this website had a built in chat room! They both became chatmates. My friend’s aim was merely friendship and all he wanted was to learn all the lessons regarding his course because the guy offered himself to share his learning’s (we all came from a same department kasi eh!). And so they became friends. They exchanged numbers and turned out to be textmates. As their exchanged messages progressed, the guy suddenly opened a naughty topic. He asked my friend if he was in a relationship. Then my friend told him that he wasn’t. He followed it with another question. He asked my friend if he experienced doing yaoi stuffs. My friend became doubtful about the guy’s intention. But he continued communicating with him. (Sasakyan na lang nya ang kumag!). The guy offered himself to do those things like what the characters do in Yaoi. Then it led on making love on Phone! As in SOP?! But the guy (well it should be gay!) asked to do it privately and close contacts! So they decided to do it in school, in a CR! It was Monday night when it happened. It was 7 in the evening and we were still waiting for our last period subject which is Filipino 2 when I noticed him that he was very sweaty and lively somewhat feeling nervous!. But I didn’t mind him. (Bahala sya!). I was so unaware that time. He was running up and down the stairs, very lunatic talaga! After 7 he went up to the tallest building in our school in a flash! We never noticed his departure. On the last floor of the building, they met near the CR since the said floor had empty rooms and lights were already off. The first thing that my friend did was asking him why he would like to do it with him. His reason was because he’ll be marching down the aisle wearing a toga and he wanted to leave the school with such unique memory. (Baliw talaga!?) So then they started to do it. To my surprise as he told me everything, he felt daw “a strong rush of likeness” as the guy did it. After doing it, their communication through phone and internet became less often. But they were seeing each other coincidentally. His graduation is coming, and he had no time for it. But my friend wants it. He is longing to feel the strong rush of tingling quivering delightful likeness! That was hot!
Oftentimes whenever I look at my friend I couldn’t help to burst out laughing (secretly!). But I never felt disgusted or awkward after telling me about it. In fact I am so proud of him! He wasn’t pure anymore! Heheheheheh. I could say that he as well has a unique but quickie experience in college. After the last schedule for signing of clearance, three of us did not see each other for awhile since its summer time and classes had already ended. But about his “very unusual story” boggles my head a lot. I am wondering how the guy looked like. There are still questions turning upside down in my mind that both parties must answer. Have I met him along the pathways or the stairs? (Since we are in a same school and department diba?) Fortunately, I found a piece of this puzzle. Last black Saturday, as in a very holy day, I went online looking for answer. Since my friend told me that they are friends in “friendster”, I searched him through my friend’s account. I was so agitated as I browse his name online. On the 5th or 4th page of my friend’s list of online friends, I caught him. His rhyming username answered some of my questions. Well, he is not that “odd looking” in fact he has the looks, a true appearance of a boy next door. Too bad he is kinda’ “you know na” person. Girls would surely fall for him in a bit but then would say “sayang. Gwapo pa naman xa“ yeah I saw his pictures in his album (on his FS account huh!?) there are really no signs of being a man-eater (sorry for the word!). He has a nice body (he captured himself half naked and uploaded it in his account) but I am not condemning him okay as well as my friend!? The hell I care sa ginawa nila or what the guy did perhaps is still doing. What I want is self-relief from these wild things that my friend told me and devastated my imaginative mind. I am not judging them for who they are, as in am I sinless enough to throw judgments to them? Anyway, throughout that day I eventually realized that I met this guy not along the pathways or stairs but during the recognition day of our department wherein he was the assigned M.C of the said event for the seniors. I told myself Tama! Then everything went soft and smooth. Whew!
clasmeyt! sori!!!!
Posted by rouen at 1:06 AM 0 comments
Watt ease BLAG?
What is BLOG?
Though this is a sort of late intro but I insist! I consider BLOGging as an online diary or an open book. Since I’m comparing BLOG as a book, I must have an expository statement which every book has. It is so off if the book you are reading would jump to climax though it shortens the story at wala ng etse buretse. But stories would end hanging and less informative if you haven’t started it.
For a beginner like me, BLOGging is not as easy as every social networking site. You need to stand your own views and must be open-minded. As well, your readers or ka-BLOGsters wont be as nice as what you think. They would either hate your posts and ignore it or follow your postings. But I do believe that BLOGging is a better way to release your anger or joviality. It could help you manage your temper and the personality that you really have. Mostly, if you are an introvert type of person but still want to share your thoughts badly. The good thing about BLOGging is you are earning money while you are making okray, chaka, taray, o naglaladlad over a certain person, a group of people or a thing. In addition to, it entertains everyone. I was once fond of reading BLOGS, lalo na kapag nagtataray o nang-o-okray ang BLOGger. Their postings may sound fictitious because it’s impossible but the truth is it did happen. May nakakatawa, nakakaiyak, imposible, at simpleng pag-ti-trip lang.
However not at all times authors or BLOGgers are simply cursing and criticizing. there are also BLOGS that gives information and very educational. an example of this is I read a BLOG that features websites where some BLOGsters can go in search for a nice BLOG template. kaya lang I forgot its title eh. may isa din na nagbibigay ng codes for USB Background and steps on how to apply it. actually,searchable is his BLOG,you can google it.
it is very entertaining to have a BLOG! and i Believe that our lives are like a roller coaster ride; thrilling and full of twists and turns. so its nice to think that you are sharing your day-to-day life encounters to all inhabitants of universe.
Posted by rouen at 1:04 AM 0 comments
Wednesday, June 24, 2009
Pagpapahayag ng Pagmamahal sa Madla: (PDA noh?)
About this set of very sweet words (daw?) really somehow shivers me and in unlike manner rises up my not-so-thick fur. I sometimes steam in extreme madness because I am the one who feel so shameful to them, to their so-called expression of overflowing love and ok! Paglalandian at paglalampungan sa harap ng maraming tao. Buti pa nga ako at nahihiya pa sa kanila, eh sila? I really don’t know why I feel that certain excessive emotion upon them. But one thing for sure, I consider those lovebirds that habitually and perhaps addicted to showcase love actions as either gifted children or plainly boastful individuals.
There is nothing wrong about it. Even showing your love to every existing man on earth is the sweetest gift you can ever give. Well, everyone is allowed to love, to show how you are very in love and prove how deep it is. You can not ever, ever escape that thing because it is everywhere, anywhere and anytime it might capture you. However, when you are becoming intimate or to be honest hungry for your partner’s mouth and arms or whatever could you please, please, please remember that you are in a publicly owned place. Try to minimize in a very little way your immorality because certainly it really stinks and as well it makes us people who are just simply passing by or strolling around feel uneven. It also shows that you are not respecting your partner’s worth. You can do it privately naman diba? Yung walang mga tao maliban sa inyong dalawa. Yung privately owned nyo! But why in all places sa park pa, along the side walk, under the waiting shed and everywhere na nafe-feel nyo nang gawin?
It is ok to hold hands in public for it is as simple as it is; Cute, Sweet, and naturally acceptable. I adore those couple who practice HHWW. But kissing before the public’s eyes, as in torridly, it is no longer cute. Be shameful! You’re showing indecency to us. It is not as simple as making beso and shaking hands. I would rather raise two thumbs if it is a simple smack. But torrid? I wont think twice neither seven times. Do you think we are enjoying your lustful acts? Even you never planned to showcase your talents or tell us “bakit sinabi ba namin na panoorin nyo kami?” still it is absolutely not healthy. Hello! Kung ang basura nga ay may proper disposal, pagma-make love pa kaya? What I hate the most is partners making out o naglalandian in corners and in dark areas however the place belongs to public. What do you expect we won’t see you? Bigyan nyo naman ng kahit kunting respeto ang lugar. I had witnessed some of it.
There was once when I was in high school. Imagine that huh? Even high school-ers are practicing PPM. (its better off that way.) I was a junior student then and my classroom was placed at the second floor, so assumingly there is stairs. So I took the stairs and found a couple dating actually hugging each other. They were very sweet. Buti nga at hindi sila naghahalikan nang madatnan ko. I don’t know the guy but his partner is my classmate. I paused for a while and acted as if I never saw them. I continued and so did they. Hahahahah Parang wala lang. I thought it won’t happen again. But it did! Naging lugar na ng pagde-date ang hagdanan at naloka ng bonggang-bongga ang mga teacher namin maging ang mga kaklase kong conservative effect ang drama. It drove us crazier when we found out that anonymous lovers use the stairs as a dating place OMG! Naloko na! Kung sinu-sino na lang ang gumagamit sa lugar. Another is when I was a senior student. Actually, I only knew it later of 4th grading period. Some students passing by in our classroom would yell to us” asan na ang inyong Boldstars?” and then we would just look at each other puzzled. Later on, we found out that it is meant for our two classmates/couples. Tsk tsk tsk no comment to them, they are so wild.
Perhaps this might help you realize and sort things out;
Which is Sweet and which is Bitter?
Putting your arms on her shoulder?- Sweet!
Putting your arms on her shoulder while your hand is trying to touch her
chest?- Bitter!
And you are ignoring him or enjoying it? –Very bitter!
HHWW? (Holding Hands While Walking)- Sweet!
KSP? (Kissing-kissing Sa Park)- Bitter!
How about in Jurassic Park?- Very sweet!
Simple conversation?- kinda sweet!
-about engagement?- Super sweet!
Nagsusubuan………ng pagkain? (kayo huh?)- Bitter-Sweet!
Nagsusubuan gamit ang mga bibig at dila?- Eeww!
Nagkukurutan?- Sweet na lang!
Nagkukurutan sa singit?(oie! ginagawa nyo yan noh?)- Bitter-sweet!
Chasing each other?- Sweet!
Chasing each other naked?- Bitter!
Chasing each other a bolo? Very Bitter!
Harotan?- ikaw!
Tawanan with each other? Sweet!
Tawanan about your exs? Bitter! (ang mean nyo naman!)
AnO pA?
We may have different perspectives about this issue but it is still up to the partners involved to have moderation or levels on showcasing love in public. Well, it’s their respective lives. Its either they like to flaunt their dark side or be criticized. Tama nga ano? Then why am I like a nagging girlfriend here or a mouthy mother scolding her children at early in the morning? hahahahah! Suit yourselves if that what makes you happy. Ang sa akin lang, kung maka-PDA kayo, just make sure hindi love less o single people ang makakita sa inyo for they would surely cursed the two of you. alam nyo naman ang dahilan diba?
Somehow, there are a lot of ways to show your love. I mean sweet yet decent. Isn’t it enough to hear an “I Love you and I love you too” from you and your partner? Action doesn’t always speak louder than words. And if it is not, then there are some modest actions that are much better to be done. It is still nice to hear sugar-coated quotes from your partner just as long as it is not a form of bluffing. Anyway, Balance is always the key to succeed in everything and respecting both individuality as well.
Posted by rouen at 8:08 PM 0 comments
Sunday, June 21, 2009
first dAy syndrOme
First day syndrome
This is my very first posting here as a certified BLOGGER! Yehey! I do hope you’ll enjoy my all-in-the-day-life stories as you scroll down in my page.
Last Monday, I went to school as early as 6:30 in the morning, Hindi naman ako masyadong exited ano? Hehehehe, syempre to attend my class. Actually, I am an evening student or some may call this term as night shift. Then, why am I attending a morning class? Well, this is the result and consequence given to an irregular student. kawawa diba? But I must accept this fact in bisaya pa “Dawat-dawat na lang kay naa naman.” If you only knew how hard it is to be a BS_ _ student in U_ _P, just fill in the blanks! Hehehe. Anyway, to make this story short I spent half of my life per day only at school. I guess until the semester ends this would always be my set up.
I thought I could easily deal my first day as a sophomore. Whew! How fast the time is! I was as absorbent as spongebob then. But hey look at me now I am not a freshie no more! And what’s so funny about this new step of my college life? I have this feeling of superiority over newcomers, yung parang titingalain ka nila because you are older than them and you are more familiar sa mga pasikot-sikot sa school and about dealing college life kahit hindi ka pa senior hahahahaha. However, I still have this feeling which I always call “first day syndrome” that most first years feel. Hindi na ako first year? But why? Same faces pa rin naman ang sasalubong sa akin diba?
Do you want to know the symptoms of a first day syndrome?
Here it is;
You cant explain the nervousness that you are dealing with
Your tummy will turn upside down
You will feel so alone
you want to go home and cry all you want
you don’t want to attend the second day of the class
you are always glancing minute by minute at your wrist watch
you want to end the class immediately
later on when you meet new friends, you will feel so at home
And what’s so worst about this syndrome? The real you will be unveiled! Hahahaha
It is just based in my experiences so don’t take it seriously! heheheheh
Irony it is! Even I feel like I knew everything, finding my room in Physics is really so hard! As in super hard! Nakakatawa dahil feeling ko alam ko na ang lahat ng kalakaran sa school pero sa paghahanap ng room A2 ay hindi ko alam. Nilibot ko na talaga ang buong school but there was no room A2. I only knew is T2 heheheheh. Moreover, a sudden lonesome occur in me. I am not that close kasi to my classmates. I only have two of them that I consider as my closest friends. But I still felt so alone. Yung isa kasi umuwi na kaagad. She was going to meet her high school friends in a bar. Tapos yung isa naman, ewan ko sa kanya. I thought he was infected by FDS, Is it contagious? He bothered not to chat all night with me. He told me he was planning to shift to another course. Kasi daw he couldn’t stand my classmates and the course we are both taking anymore. Mahirap na nga yung course mo, nahihirapan ka pang i-pleased ang mga kaklase mo. Somehow, he is right. Napaka-choosy kasi nila pagdating sa kinakaibigan. That’s what I noticed before. If you’re intelligent enough to supplement their needs with regards to academic status, they will surely befriend you. While, if you’re rich and you think you can buy everything, don’t think twice or doubt their intentions to like you. Haaii! Pano kasi wala naman akong ganyan. Besides, I never planned to be one of them if they only want me not because of me. I just want a fair classmate- relationship.
It was like I rode in a time machine and it brought me back to my first year days. Napaisip ako tuloy, para naman akong nag-aaral sa Shinhwa High where poor people are not wholeheartedly accepted. Buti na lang at walang F4 na mang-bu-bully sa’yo dahil hello! state university kaya ang U_ _ P. But that night was like I was given a red card at ang lahat ay ayaw madamay sa mangyayari sa ‘yo. It is a relief if I were Jan Di having Jun Pyo and Ji Hoo to save her always and be right next to her para pasayahin sya. Kaso, this is a real life drama. You can’t just treat your life as if a Korean drama or teleserye where problems can be solved easily. Perhaps, Later on I’ll get used to them. Hahahaha one year na akong nag-a-adjust sa kanila pero nag-da-drama at umaasa pa rin ako na masasanay na ako sa kanila. Haaii! What really scares the hell out of me is when these two closest people in my life inside BS _ _ 2-A (Evening) class will leave me and would decide to transfer to other school or course. Sana naman hindi! Pray nyo ako huh?!
O sya next time na lang ulit! KITAKITS!
LOL
Ayamyou
Posted by rouen at 1:41 AM 1 comments

